Vorig jaar tracteerde zomergast Maarten 't Hart ons met zijn keuzefilm Nosferatu the vampyre, met Kinsky als Dracula. In de xe9xe9n na laatste zomercolumn van dit jaar in de stijl van zomergasten neem ik je mee naar 2 fragmenten uit 2 andere Dracula films.

Het 1e fragment is uit de eerste Dracula film, uit 1958, met Christopher Lee als Dracula. Lee heeft diverse keren model gestaan in Dracula films en ook in andere filmrollen mocht Lee opdraven als slechterik. Typecasting noemen ze dat in Hollywood.
Ik wil het fragment waarbij Dracula, graaf Dracula, voor het eerst verschijnt. Dracula heeft zijn eigen "leader", aanzwellende muziek, waarbij men eerst zijn schaduw ziet, zijn cape. De muziek zwelt nog verder aan en valt dan stil, want bij zijn eerste verschijining is hij Graaf Dracula en is er niets aan de hand.
Dat dit niet het geval is, dat weten we inmiddels.

Voor het 2e fragment maak ik een sprong in de tijd, naar 1992, met een Dracula film met mooie rollen voor Keanu Reeves en Winona Ryder. Alle ingredienten van de Dracula legende zitten in deze film. Alles is erg goed verpakt en zou ook zo een kandidaat keuze film kunnen zijn. Voor een horror zou je de kreet "kleurrijk" niet verwachten, maar is in deze Dracula versie volop aanwezig, inclusief bloederige scenes. Toch is de film eerder spannend en meeslepend dan eng.
Ik kies voor het fragment waarin Harker (Keanu Reeves) wordt aangesteld als notaris/secretaris van graaf Dracula (Gary Oldman). Dracula is daar van begin af een mysterieuze verschijning. Als Harker zich met zijn scheermes bezeert, ontfermt Dracula zich over het scheermes en likt het bloed af..
Dit is nog maar een onschuldig begin van Dracula's werkelijke aard, als blijkt dat Harker's verloofde sprekend lijkt op de vroegere liefde van Dracula…

4e zomercolumn in de stijl van zomergasten, met fragmenten uit films, programma's en in deel 6 de keuze film van dit jaar.
Van film/documentaire maker Bert Haanstra kan eigenlijk alles wel behandeld worden. Of het nu zijn documentaire Glas is, of zijn film De Fanfare, alles is mooi en daarvan kan gerust een hele documentaire uitgezonden worden.

Zo ook zijn documentaire "Bij de beesten af", een documentaire over dieren. Maar ook een vergelijking tussen dieren en mensen. De mens denkt in sportief opzicht heel wat aan te kunnen, maar in elke tak van sport is er wel een dier die dat sportonderdeel beter kan. Ik wil beelden uit die documentaire die deze stelling onderbouwen.
Daarnaast wil ik een fragment tonen (of een deel van de documentaire) waar een uitspraak in zit. Ik weet niet meer wat voor fragment het precies is, wel de uitspraak. "Er is geen ander wezen/dier, dan de mens die zijn eigen soort in zulke grote aantallen uitmoordt".
Met deze uitspraak kunnen we het doen. Het is een pijnlijke, maar harde waarheid.
De documentaire is er echter xe9xe9n met een positieve toon, en het is een hele mooie documentaire!
 

Deel 2 van een drieluik over de vakantie in Finland 2011.

We hadden er op een gegeven moment een overnachting in een lodge. Het vinden van die lodge alleen al was een avontuur op zich. We reden richting vliegveld en die weg moesten we 35 kilometer volgen, en een weg rechts inslaan. Wij rijden. 35, 36 , 37 kilometer, maar geen weg naar rechts gezien. We reden al een poos op een onverhard pad en er kwam maar geen einde aan. Wij keren en terug rijden naar het punt waar het onverharde pad weer asfalt was. Dit moest wel de juiste weg zijn..
Wij nog een keer diezelfde weg op en heel goed kijken, en ja wel hoor daar was de bewuste weg! Wij die weg in. Nu opzoek naar alweer een weg naar rechts.. We reden alweer op een onverhard pad en kilometers tikten weer aardig op. Zaten we nu wxe9l goed??
Tig kilometers laten was de 2e rechts af weg daar, en werd de rest van de route naar de lodge nu aangegeven.

 
Zo kwamen we aan bij die lodge, echt in the middle of nowhere.
Het was een mini vakantiedorp, met alle huisjes van hout. Er stond een hoofdverblijf voor het diner, en op een 1e verdieping bevonden zich vele kamers met slaapplaatsen. Na het diner (waarbij er kennelijk rekening was gehouden voor een heel weeshuis) kregen we een rondleiding in dit bijzondere verblijf..
Een ander verblijf was er, met daarin een paar slaapvertrekken, een bruidsuite, een sauna en alles was gebouwd van hout. Het was basic, maar heel knus.
 
 
De lodge lag pal aan een klein meertje, en op een paar meters verwijderd van de grenszone met Rusland. Het was er muisstil.
Dit verblijf had wel wat en we vonden het jammer dat het maar voor xe9xe9n nacht was..
De rendieren konden zomaar aan je raam van de slaapkamer komen snuffelen.
Na de rondleiding kregen we nog wat foto's van de lodge te zien, en wat filmpjes.

Na het ontbijt (waar ook alweer klaar stond voor een heel weeshuis) gingen we weer op pad.
Op een gegeven moment zagen we enkele rendieren voor ons midden op de weg. Wij er met de auto achteraan. Het bleek een enorme kudde te zijn, van wel meerdere 100-en, ze renden voor ons uit; we waanden ons net de kerstman!
Achter ons verscheen nog zo'n kudde op de weg.
Dit was gaaf! Het werd zo wel een 1000 tal.. De kudde liep de weide in en konden wij met de auto gemakkelijk passeren..
 

3e aflevering in de reeks van zomercolumns, in de stijl van zomergasten. Met fragmenten uit films, programma's en in de laatste aflevering mijn keuzefilm van dit jaar.

Acteur Peter Sellers (1925-1980) is natuurlijk veel te jong overleden. Zeer bekend is zijn rol als inspecteur Clouseau in de Pink panther films. Maar hij heeft heel veel meer gespeeld, en nog wel meer dan dat ik ken. De rol van Clouseau moet voldoende bekend zijn bij menig persoon.

Ik kies voor een fragment die hij bij leven maakte, en dat is uit Being there, een film uit 1979. Sellers speelt hier de tuinier Chance die door een samenloop van omstandigheden oer ongeluk in een televisie uitzending belandt. Zijn naam wordt verkeerd begrepen, hij zegt "Chance, the gardiner (Chance, de tuinier) wat als naamt wordt uitgelegd in Chauncey Gardiner.
Zijn gebrabbel over tuinieren (wat van andere zaken heeft Chance echt geen kaas gegeten) wordt gezien als diepe filosofische wijsheden; de economie wordt met een tuin vergeleken, de seizoenen in een tuin, gelijk aan de seizoenen in de economie..
 

Het is geen film waarbij je anderhalf uur blauw ligt van het lachen. De rol van Sellers is eerder ingetogen. Een eenvoudige man wordt verkeerd begrepen, hij begrijpt zelf het waarom niet, en laat alle belangstelling maar gelaten over zich heen. Om hem heen hangt toch iets van een mysterie.
Als fragment het eerste moment als hij verteld over zijn tuinierschap, en de reacties (de vergelijking tussen tuin en economie) kies ik als fragment. Ik had de film ook als keuzefilm kunnen kiezen overigens.

Laat zien; dat fragment!

2e deel uit een reeks van 6 zomercolumns, in de stijl van zomergasten, met in het 6e deel de keuzefilm van dit jaar.
Deze zomercolumn gaat over natuurkundige Stephen Hawking, geboren in 1942. Ik volgde eens een Teleac serie over het heelal, aan elkaar "gepraat" door Hawking. Hawking is een opmerkelijke man. Hij heeft namelijk een progressieve neurologische aandoening, een ziekte die de spieren aantast en veroorzaakt ernstige verlamming. Hawking is dan ook zeer zwaar gehandicapt, beweegt zich voort in een elektrische rolstoel, en "praat" via een computer. Hij heeft inmiddels 24 uur per dag verzorging nodig.
Hij heeft zijn diverse doctoralen gehaald, en is professor. Hij schreef boeken over het heelal. Met de nodige kennis maar op een manier waardoor de boeken ook toegankelijk zijn voor leken.
Ook de televisieserie werd op een toegankelijke manier de kijker voorgeschoteld.
Het precieze fragment doet er dan ook niet toe; het gaat hier om Hawking zelf. Het mag een wonder zijn dat hij nog altijd leeft, en zo is elke dag een geschenk. Hawking is zo'n iemand die je dat wat nadrukkelijker doet realizeren.
Vandaar de keuze!
 

Drieluik over de vakantie in Finland.
Wie het over Finland heeft, heeft het over meren en bossen. Er zijn zeer vele meren, zowel grote als kleine. Grotere meren hebben tal van eilanden en eilandjes, zowel bewoond als onbewoond, vele bezaaid met bomen of bossen. De meren bestrijken een enorm gebied.

Het merengebied begon voor ons te Lappeenranta, gelegen aan de Saimaa. Tochten die we maakten, per auto, reden we veelal op de B wegen, want dan zie je veel meer van de natuur. We kwamen in Savonlinna, aan het Pikhavesimeer. Hier maakten we een boottocht en voeren rondom vele eilanden. Daar kreeg ik pas een idee hoe groot zo'n meer is, en dan zagen we maar een heel klein stukje van het merengebied..
 
Op de Puijtoren te Kuopio hadden we een uitzicht rondom, op de stad Kuopio, maar vooral op de vele meren met vele eilandjes..
 
 
Zo ook op de "berg" Kolmi, nu ja berg.. De berg was zo'n 300 meter hoog. De Finnen noemen dat een puist, ze zijn bescheiden en noemen het geen berg. Dit was een vergezicht op de Pjelinenmeren, de meren dan net iets dichterbij.
 
De kleinere meren hebben weer de charme van de overzichtelijkheid en wordt de directe omgeving van zo'n meer in het meer weerkaatst.

Eerste deel van een reeks van 6 zomercolumns, in de stijl van zomergasten, met fragmenten van film, tv programma's, sport. Deel 6 is de keuze film van dit jaar.
Deze aflevering is een jeugdherinnering. Deze gaat over tennisser Vitas Gerulaitis. Qua tijd moet je het plaatsen toen o.a. McEnroe en Borg de beste tennissers waren.
Mijn tenniskijkende oog viel ook op Gerulaitis, een man die tenniste met wat ze noemden "the touch", een aanvallend ingestelde speler, met oog voor af en toe een grapje, al dan niet gepaard gaan met wat gemopper, maar zeker geen McEnroe, wat temperament betreft.
Wat de grotere toernooien betrof, won hij de Australische kampioenschap te Melbourne. Elders was hij runner op, of haalde hij halve finales of kwartfinales. Te dikwijls won hij van de groteren net niet, en was hij net niet een grote kampioen.
 

Wat de jeugdherinnering betreft. ik en een kameraad van mij speelden tennis tegen elkaar, en speelden we de grotere toernooien vanaf de kwartfinales. Wij deden dan alsof we de echte tennissers waren uit zo'n toernooi. Mijn kameraad was nog al eens Borg, waar hij heel vaak mee won. Van "Borg" won ik slechts 2 keer, en beide keren was dat als "Vitas Gerulaitis".

Ik schreef al, Gerulaitis hield wel van een geintje en op wimbledon (meen ik) wilde hij een keer zijn tennisracket opeten. Dat beeld zou ik terug willen zien. Is dat te lastig, dan graag wat tennissende beelden van Gerulaitis, die zijn er, kijk maar eens op you tube!

Het begon met de laatste CD van Phil Collins, een CD met covers van allerhande nummers uit de jaren 60. De CD had de titel Going back. Op deze CD stonden meerdere nummers uit de stal van Tamla Motown. Eerder maakte Phil Collins al een supremes cover van You can't hurry love, en op deze CD maakte hij Love is here and now you're gone.
Kortom de CD was een feest van de herkenning van heerlijke muziek!
Hij eindigde de CD met een mooie uitvoering van going back, van Carole King. Ik was al eens van plan het origineel hiervan op te zoeken op you tube.
Net voor de vakantie ving ik op de radio een item op, dat zangeres Miss Montreal een concert ging doen met nummers van Carole King. De nummers zijn heel eigen jaren 60 sound. Carole King had ook de naam niet heel goed te zingen, en namen andere artiesten haar nummers op, en werden er bekend mee. Beluister haar You've got a friend maar eens, en dan de cover van James Taylor.

Maar goed, ik naar you tube (nu begint de muziek log eigenlijk pas) en naar Carole King en goin' back.

http://www.youtube.com/watch?v=cS3SEvW-0dA

Al vele andere artiesten namen dit nummer op. Volgens mij is de versie van Dusty Springfield de bekendste. Echter, onder de reeks namen zag ik ook Freddie Mercury/Queen. Dat is opmerkelijk. Volgens you tube een opname uit 1973, Freddie zingt hier heel anders t.o.v. wat we wel kennen. (Mijn zus is fan van queen, daarom noem ik deze)

http://www.youtube.com/watch?v=RxXix7fZD80

Ik weet niet of ik het wist, het moet toch wel, want in mij kwam het volgende op, zou Diana Ross het nummer opgenomen hebben? Dit bleek het geval, en dat is te toevallig voor woorden.
Het is een hele mooie versie.

http://www.youtube.com/watch?v=gvE2mppEDfg

Aan de rand van Nunspeet (en daarmee ook Epe en directe omgeving, deel vind je partyboerderij 't Hoge. De boerderij is een pand uit 1750, en wordt sinds 1974 beheerd door de familie Admiraal. Het is vandaag de dag een boerderij waar feesten, partijen en uitstapjes georganiseerd worden voor bedrijven, vrienden, familieleden. Er is een breed pakket aan mogelijkheden, zowel voor de activiteiten die hier mogelijk zijn als voor de uitgebreide buffetten. Neem hiervoor vast een kijkje op de site.

http://www.t-hoge.nl

Deze log gaat over een specifiek uitstapje, en wel op 29 mei vierde mijn partner daar diens 50e verjaardag. Behalve ik en mijn partner wisten al de genodigden niet wat er komen ging, alleen dat ze zich op een bepaalde tijd moesten verzamelen op station Nunspeet, en we hadden gezegd "wees op tijd, want anders mis je de …."

Goed iedereen was op tijd en van alle kanten werd mijn partner gefeliciteerd. Daar stond ineens een Jan Plezier klaar. Gereed voor ons tochtje naar de Partijboerderij. Verrast stapte iedereen in, waarheen zou dit tochtje leiden, want niemand die dit wist. Midden in de bossen was het ineens tijd om uit te stappen voor koffie of thee met een plakje cake. Het gezelschap vermengde zich en liet de koffie met lekkers zich smaken. Even later toog de kar, getrokken door 2 paarden weer verder. Het was een pittige inspanning voor de dieren, want in de kar zat wel zo'n 40 man.

We arriveerden in partijboerderij 't Hoge, voor koffie met gebak, waar de mensen uit meerdere gebaksoorten konden kiezen. Eindelijk werd het tijd dat de mensen hun cadeau's aan de jarige konden geven en werd de jarige in het zonnetje gezet. Even later werden de auto's (die nog op de parkeerplaats stonden op het station te Nunspeet) gehaald.

En terwijl het weer steeds beter op klaarde – het begon wat bewolkt, maar de zon kwam er steeds beter door, begon het ringsteken. Gezeten in een kar, voortgetrokken door een paard, moest je ringen aan een stok zien te steken. Nou, dat viel mij nog niet mee, al vond ik dat wel erg leuk. In een uitgelaten sfeer nam bijna iedereen wel een keer plaats in de wagen en kon ik zien hoe het anderen nog wel lukte om ringen te steken.
Een aantal mensen hadden 2 ringen gestoken en vond de barrage plaats. Het zelfde ritje, het zelfde doel, maar dan een tempo sneller! Dit was een spectakel!

Na een korte pauze, waarin natuurlijk een drankje aan de bar gehaald kon worden, kwam het volgende onderdeel, de vele spellen in de Hooischuur. Oud Hollandsche Spelen maar ook handboog schieten. De mensen vermaakten zich wel, het ging allemaal gemoedelijk.
Zo tussen de activiteiten door konden we ook heerlijk zitten op het terras van de partijboerderij. De oudere jeugd vermaakte zich ook nog eens op de aanwezige skelters.

Al die activiteiten maakte uiteraard hongerig, en werd het gezelschap verrast met een culinair, heerlijk buffet. Divers vlees werd gegrild zoals hamburgers, kip, biefstuk. Aangevuld met patat, sauzen, en een keur aan salades. Wie wilde, kon meerdere malen eten halen, maar er werd geadviseerd om nog ruimte over te laten, voor een net zo goed toetjes buffet. Diverse soorten ijs, bavarois, en diverse fruit. Het was allemaal top verzorgd door de mensen van de partijboerderij en we lieten het ons dan ook goed smaken!
Ik kan toch wel zeggen dat iedereen van deze dag genoten had! Ook de jarige job genoot met volle teugen!
Op deze plaats worden de mensen van de partijboerderij dan ook bedankt voor hun goede zorgen!

De reeks Epe en directe omgeving gaat even met zomer reces. De reeks komt begin september weer terug, en wordt deze log herhaald maar dan met foto's!

Recent bezocht ik de musical La cage aux folles, en n.a.v. daarvan een 2 luik, nu deel 2 , en die gaat over het nummer Ik ben wat ik ben, wat gezongen wordt in de musical door Jon van Eerd.

 
Het nummer komt na een moment dat van Eerd iets emotioneels in het stuk vernam en zingt hij het "Ik ben wat ik ben". Van Eerd is geen grootse zanger, maar door inleving, mimiek en expressie kwam hij een heel eind en meent hij wat hij zingt als hij zingt "ik ben wat ik ben".

Het nummer is onder de titel "I am what I am" bekend geworden door Shirley Bassey.
Natuurlijk, in deze setting van de musical is het een roze gerelateerd nummer, maar geldt het niet voor iedereen? Iedereen is wat hij/zij is, of je jong bent of oud, behaard of kalend, dun of dik. Wil niet iedereen zijn wat hij/zij is? Daarom is dit nummer een nummer voor iedereen en mag dat in deze log niet ontbreken.

IK BEN WAT IK BEN

Ik ben wat ik ben. Ik ben mijn hoogsteigen creatie.
Dus kies het maar uit: Krijg ik gefluit of een ovatie?
Hier sta ik en ik wil gewoon een beetje stralen.
Maar ik zal mijn leven echt wel zelf bepalen.
Half namaak, nou en, kijk, dit ben ik.
Kijk dan, ik ben wat ik ben.

Ik ben wat ik ben en wat ik ben, laat zich niet dwingen.
Zo klinkt mijn muziek, vind je het niks? Ik vind het swingen!
En oh, God, ik weet best dat het maar klater koud is.
So what? Wie bepaald hier wat er goed of fout is?
Vriend, vijand of fan. Ik schreeuw het uit.
Kijk dan, ik ben wat ik ben.

Ik ben wat ik ben! Dit is mijn lijf, dit is mijn leven.
Geen schaamte, geen spijt.
Nooit een excuus. Niet te vergeven.
Dus haat mij, ha, maar je moet me van de bxfchne schoppen.
Laat mij, want dit meisjeshart blijft eeuwig kloppen.
Kijk dan! Ik beken. Dit ben ik echt.
Kijk dan, ik ben wat ik ben!

En..de link naar het nummer!

http://www.youtube.com/watch?v=HPaaoBAMFfA